Connect with us

Hodowla

Tarpaniady

Anna Nowicka-Posłuszna, Katarzyna Balińska, Agnieszka Ganowicz

Hodowla koni rasy konik pol­ski zwią­za­na jest z rejo­nem Wielkopolski przede wszyst­kim poprzez dzia­łal­ność prof. Tadeusza Vetulaniego, kie­row­ni­ka Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Poznańskiego, któ­ry po raz pierw­szy użył w lite­ra­tu­rze nauko­wej okre­śle­nia „konik pol­ski” i któ­re­mu wie­lu hipo­lo­gów przy­pi­su­je znacz­ne zasłu­gi w ura­to­wa­niu tej rodzi­mej pry­mi­tyw­nej rasy przed zagła­dą.

Populacja tej rasy na tere­nach Wielkopolski w latach mię­dzy­wo­jen­nych była jed­nak sto­sun­ko­wo nie­licz­na, a i w latach 50. i 60. ubie­głe­go wie­ku skrom­na. Reprezentowała ją gru­pa znaj­du­ją­ca się w Zakładzie Doświadczalnym Złotniki (nale­żą­cym do ówcze­snej Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu), nad któ­rą bada­nia prze­pro­wa­dza­li pra­cow­ni­cy Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt - Zakładu Hodowli Koni, pod kie­row­nic­twem prof. Jerzego Zwolińskiego. Liczebność koni­ków pol­skich na tych tere­nach powięk­szy­ła się znacz­nie po zor­ga­ni­zo­wa­niu w roku 1968 stad­ni­ny koni­ków w SK Racot. Zgromadzono tam mate­riał hodow­la­ny pocho­dzą­cy m.in. ze Stubna, Jeżewic i Popielna. Grupa racoc­ka osią­gnę­ła do 1970 roku licz­bę 30 kla­czy, co umoż­li­wi­ło pro­wa­dze­nie racjo­nal­nej hodow­li.

W 1979 roku Departament Produkcji Zwierzęcej Ministerstwa Rolnictwa zatwier­dził pro­gram utwo­rze­nia zacho­waw­czej gru­py hodow­la­nej (ok. 100 kla­czy w ska­li kra­ju, poza gru­pą rezer­wa­to­wą w Popielnie) doto­wa­nej z Funduszu Rozwoju Postępu Biologicznego. Dlatego jesz­cze w tym roku roz­po­czę­to two­rze­nie następ­ne­go ośrod­ka w Stadninie Koni w Dobrzyniewie z limi­tem 20 kla­czy, a w roku 1983 - w Stadzie Ogierów w Sierakowie Wlkp, rów­nież z 20 mat­ka­mi. Wyjściowy mate­riał hodow­la­ny pocho­dził z wcze­śniej dzia­ła­ją­cych ośrod­ków w Popielnie i Racocie oraz z nie­wiel­kich hodow­li pry­wat­nych cen­tral­nej Polski. Ostatnią gru­pę 15 kla­czy zor­ga­ni­zo­wa­no z ini­cja­ty­wy mgr inż. Jana Baiera w Kombinacie PGR Manieczki.

Hodowla koni­ków w doto­wa­nych ośrod­kach zacho­waw­czych ma na celu zapew­nie­nie trwa­łej egzy­sten­cji tej jedy­nej pol­skiej, rodzi­mej rasie koni, ujed­no­li­ce­nie typu i stan­dar­du raso­we­go oraz zacho­wa­nie nie­zbęd­nej róż­no­rod­no­ści gene­tycz­nej przez utrzy­ma­nie cią­gło­ści linii męskich (rodów) i linii żeń­skich (rodzin).

Jest to frag­ment arty­ku­łu, aby prze­czy­tać peł­ny tekst zapra­sza­my do zaku­pu kwar­tal­ni­ka „Hodowca i Jeździec” Rok IV nr 2 (9) 2006.
Pismo dostęp­ne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośred­nic­twem pre­nu­me­ra­ty oraz w wybra­nych skle­pach jeź­dziec­kich.

Więcej w Hodowla

Na górę