Get Adobe Flash player

Tarpaniady

Anna Nowicka-Posłuszna, Katarzyna Balińska, Agnieszka Ganowicz

Hodowla koni rasy konik polski związana jest z rejonem Wielkopolski przede wszystkim poprzez działalność prof. Tadeusza Vetulaniego, kierownika Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Poznańskiego, który po raz pierwszy użył w literaturze naukowej określenia „konik polski” i któremu wielu hipologów przypisuje znaczne zasługi w uratowaniu tej rodzimej prymitywnej rasy przed zagładą.

Populacja tej rasy na terenach Wielkopolski w latach międzywojennych była jednak stosunkowo nieliczna, a i w latach 50. i 60. ubiegłego wieku skromna. Reprezentowała ją grupa znajdująca się w Zakładzie Doświadczalnym Złotniki (należącym do ówczesnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu), nad którą badania przeprowadzali pracownicy Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt – Zakładu Hodowli Koni, pod kierownictwem prof. Jerzego Zwolińskiego. Liczebność koników polskich na tych terenach powiększyła się znacznie po zorganizowaniu w roku 1968 stadniny koników w SK Racot. Zgromadzono tam materiał hodowlany pochodzący m.in. ze Stubna, Jeżewic i Popielna. Grupa racocka osiągnęła do 1970 roku liczbę 30 klaczy, co umożliwiło prowadzenie racjonalnej hodowli.

W 1979 roku Departament Produkcji Zwierzęcej Ministerstwa Rolnictwa zatwierdził program utworzenia zachowawczej grupy hodowlanej (ok. 100 klaczy w skali kraju, poza grupą rezerwatową w Popielnie) dotowanej z Funduszu Rozwoju Postępu Biologicznego. Dlatego jeszcze w tym roku rozpoczęto tworzenie następnego ośrodka w Stadninie Koni w Dobrzyniewie z limitem 20 klaczy, a w roku 1983 – w Stadzie Ogierów w Sierakowie Wlkp, również z 20 matkami. Wyjściowy materiał hodowlany pochodził z wcześniej działających ośrodków w Popielnie i Racocie oraz z niewielkich hodowli prywatnych centralnej Polski. Ostatnią grupę 15 klaczy zorganizowano z inicjatywy mgr inż. Jana Baiera w Kombinacie PGR Manieczki.

Hodowla koników w dotowanych ośrodkach zachowawczych ma na celu zapewnienie trwałej egzystencji tej jedynej polskiej, rodzimej rasie koni, ujednolicenie typu i standardu rasowego oraz zachowanie niezbędnej różnorodności genetycznej przez utrzymanie ciągłości linii męskich (rodów) i linii żeńskich (rodzin).

Jest to fragment artykułu, aby przeczytać pełny tekst zapraszamy do zakupu kwartalnika „Hodowca i Jeździec” Rok IV nr 2 (9) 2006.
Pismo dostępne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośrednictwem prenumeraty oraz w wybranych sklepach jeździeckich.



Partner przy wydawaniu pisma
Prenumerata "Hodowcy i Jeźdźca" w wyjątkowej cenie! Teraz tylko 44 zł rocznie zamiast 75,96 zł.
Prenumerata "HiJ" się opłaca!

Reklama:

Ubezpieczenia
Ubezpieczenia
Monitoring Stajni
Stajnia Wygoda
LEX HIPPICA
SO Sieraków
Jagodne
Cichondressage