Connect with us

Problemy ścię­gno­we u koni

Zdrowie i weterynaria

Problemy ścię­gno­we u koni

Olga Kalisiak

Ścięgna i wię­za­dła to tkan­ki mięk­kie, zbu­do­wa­ne głów­nie z kola­ge­nu, któ­re łączą odpo­wied­nio mię­sień z kością lub kość z kością. Uszkodzenia ścię­gien sta­no­wią oko­ło 10% przy­czyn kula­wizn u koni, nie­za­leż­nie od spo­so­bu ich użyt­ko­wa­nia. Większość uszko­dzeń ścię­gien doty­czy ścię­gien zgi­na­czy pal­ca oraz mię­śnia mię­dzy­kost­ne­go - czy­li struk­tur znaj­du­ją­cych się po stro­nie dło­nio­wej śród­rę­cza lub (rza­dziej) śród­sto­pia. W niniej­szym arty­ku­le sku­pi­my się na uszko­dze­niach ścię­gien koń­czyn pier­sio­wych.

  1. Budowa ana­to­micz­na

    Na wyso­ko­ści śród­rę­cza, po stro­nie dło­nio­wej koń­czy­ny, wystę­pu­ją

    1. Ścięgno zgi­na­cza powierz­chow­ne­go pal­ców (SDFT - Superficial Digital Flexor Tendon).
      Mięsień zgi­nacz powierz­chow­ny pal­ców roz­po­czy­na się na kości ramien­nej; bie­gnie po stro­nie dło­nio­wej pod­ra­mie­nia i śród­rę­cza. Kończy się na kości pęci­no­wej i kości koro­no­wej. Na wyso­ko­ści nad­garst­ka łączy się ze ścię­gni­stą gło­wą dodat­ko­wą zgi­na­cza powierz­chow­ne­go pal­ców (AL-SDFT - Accessory liga­ment of the SDFT), któ­ra przy­cze­pia się na kości pro­mie­nio­wej.
    2. Ścięgno zgi­na­cza głę­bo­kie­go pal­ców (DDFT - Deep Digital Flexor Tendon)
      Mięsień zgi­nacz głę­bo­ki ma 3 gło­wy: ramien­ną, łok­cio­wą i pro­mie­nio­wą, przy­cze­pia­ją­ce się odpo­wied­nio do ww. kości. Mięsień bie­gnie na dło­nio­wej powierzch­ni kości pod­ra­mie­nia i śród­rę­cza. Na wyso­ko­ści ok. 1/3 dol­nej śród­rę­cza łączy się z tym ścię­gnem jego gło­wa dodat­ko­wa (AL-DDFT - Accessory liga­ment of the DDFT), któ­ra odcho­dzi od powierzch­ni dło­nio­wej nad­garst­ka. Ścięgno zgi­na­cza głę­bo­kie­go pal­ców koń­czy się na kości kopy­to­wej.
    3. Mięsień mię­dzy­kost­ny (SL - Suspensory Ligament)
      Jest to wię­za­dło przy­cze­pia­ją­ce się na powierzch­ni dło­nio­wej nad­garst­ka i kości śród­rę­cza. Mięsień mię­dzy­kost­ny roz­dwa­ja się na wyso­ko­ści ok. 1/3 dol­nej śród­rę­cza na dwie gałę­zie, któ­re przy­cze­pia­ją się na trzeszcz­kach pęci­no­wych bocz­nej i przy­środ­ko­wej. Gałęzie te nazy­wa­ne są tak­że wię­za­dła­mi pod­wie­sza­ją­cy­mi trzeszcz­ki pęci­no­we.
  2. Diagnozowanie uszko­dzeń
    Najczęściej uszko­dze­nia ścię­gien nie wyni­ka­ją z ude­rze­nia lub rany, lecz prze­cią­że­nia tych struk­tur w wyni­ku nad­mier­ne­go wysił­ku. W wyni­ku tego docho­dzi do obrzę­ku ścię­gna, powią­za­ne­go ze wzro­stem cie­pło­ty i bole­sno­ścią. Może tak­że dojść do prze­rwa­nia włó­kien ścię­gno­wych (w eks­tre­mal­nych przy­pad­kach wręcz do zupeł­ne­go zerwa­nia całe­go ścię­gna).
    Można przy­jąć, że wszyst­kie omó­wio­ne obja­wy (obrzęk, bole­sność, wzrost cie­pło­ty) i uszko­dze­nia (prze­rwa­nie włó­kien, powsta­nie krwia­ka) moż­na ogól­nie nazwać zapa­le­niem ścię­gna.
    Diagnozowanie zapa­le­nia ścię­gien odby­wa się przez bada­nie kli­nicz­ne i bada­nie USG. Jedynie prze­pro­wa­dze­nie obu tych badań pozwa­la na pra­wi­dło­we dobra­nie tera­pii i reha­bi­li­ta­cji oraz na posta­wie­nie sen­sow­ne­go roko­wa­nia.

Jest to frag­ment arty­ku­łu, aby prze­czy­tać peł­ny tekst zapra­sza­my do zaku­pu kwar­tal­ni­ka „Hodowca i Jeździec” Rok V nr 4 (15) 2007 / Rok VI nr 1 (16) 2008.
Pismo dostęp­ne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośred­nic­twem pre­nu­me­ra­ty oraz w wybra­nych skle­pach jeź­dziec­kich.

Więcej w Zdrowie i weterynaria

Na górę