Connect with us

Nematodozy koni. Choroby paso­żyt­ni­cze wywo­ły­wa­ne przez roba­ki obłe, cz. 2

Zdrowie i weterynaria

Nematodozy koni. Choroby paso­żyt­ni­cze wywo­ły­wa­ne przez roba­ki obłe, cz. 2

Grzegorz Nowak

W naszej stre­fie kli­ma­tycz­nej wystę­pu­ją rów­nież powszech­nie obleń­ce, któ­re z racji swo­jej spe­cy­ficz­nej budo­wy ana­to­micz­nej zwa­ne są słup­kow­ca­mi (stron­gy­li­da­mi). Wywołują one cho­ro­by zwa­ne słup­kow­czy­ca­mi lub strongylidozą.

Słupkowczyca, czy­li stron­gy­li­do­za (łac. stron­gy­li­do­sis)

W Polsce eks­ten­syw­ność tych inwa­zji waha się od kil­ku, do ponad 70%. Obleńce te tak­so­no­micz­nie skla­sy­fi­ko­wa­ne zosta­ły w dwóch pod­ro­dzi­nach, róż­nią­cych się mię­dzy sobą przede wszyst­kim mor­fo­lo­gią (ana­to­micz­ną budo­wą toreb­ki gębowej).

Węgorek koń­ski (Strongyloides westeri)

Pierwsze z nich (Strongylinae) to słup­kow­ce o obszer­nej, pra­wie kuli­stej lub lej­ko­wa­tej toreb­ce gębo­wej. Należy do nich kil­ka­na­ście rodza­jów, wśród któ­rych - w naszych warun­kach - wymie­nia się: Strongylus sp., Delafondia sp., Alfortia sp.Triodontoporus sp.
Natomiast do dru­giej pod­ro­dzi­ny (Trichoneminae) zali­cza się słup­kow­ce o toreb­ce gębo­wej kształ­tu wal­co­wa­te­go lub pier­ście­nio­wa­te­go. I tutaj kla­sy­fi­ku­je się wie­le rodza­jów (oko­ło 40 gatun­ków), spo­śród któ­rych w Europie przede wszyst­kim wystę­pu­ją Cyathostomum spp. (=Trichonema sen­su lato; np. Trichonema aegyp­tia­cum), Poteriostomum sp.Gyalocephalus sp.; bar­dzo rzad­ko noto­wa­ne są: Craterostomum sp.Oesophagodontus sp.
Na szczę­ście ten skom­pli­ko­wa­ny podział sys­te­ma­tycz­ny w prak­ty­ce zastę­pu­je się znacz­nie prost­szą kla­sy­fi­ka­cją, opar­tą na wiel­ko­ści cia­ła i cho­ro­bo­twór­czo­ści poszcze­gól­nych rodza­jów paso­ży­tów. Według tych kry­te­riów, dzie­li­my po pro­stu słup­kow­ce na duże i małe.
Duże stron­gy­li­dy - to trzy gatun­ki z rodza­jów Strongylus, DelafondiaAlfortia, róż­nią­ce się od pozo­sta­łych słup­kow­ców nie tyl­ko wiel­ko­ścią, lecz i bar­dzo skom­pli­ko­wa­nym cyklem roz­wo­jo­wym, połą­czo­nym z dłu­go­trwa­ły­mi wędrów­ka­mi w cie­le żywi­cie­la, a przez to cechu­ją­cą je znacz­ną chorobotwórczością.
Do słup­kow­ców małych zali­cza­my pozo­sta­łe rodza­je tej rodzi­ny. Wszystkie one cha­rak­te­ry­zu­ją się nie tyl­ko mniej­szy­mi roz­mia­ra­mi cia­ła, ale i prost­szym cyklem roz­wo­jo­wym - bez migra­cji sta­diów roz­wo­jo­wych w cie­le żywi­cie­la - a więc i wywo­łu­ją­cych zmia­ny cho­ro­bo­we o mniej­szym nasileniu.

Jest to frag­ment arty­ku­łu, aby prze­czy­tać peł­ny tekst zapra­sza­my do zaku­pu kwar­tal­ni­ka „Hodowca i Jeździec” Rok IV nr 2 (9) 2006.
Pismo dostęp­ne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośred­nic­twem pre­nu­me­ra­ty oraz w wybra­nych skle­pach jeź­dziec­kich.

Więcej w Zdrowie i weterynaria

Na górę