Get Adobe Flash player

Nematodozy koni. Choroby pasożytnicze wywoływane przez robaki obłe, cz. 2

Grzegorz Nowak

W naszej strefie klimatycznej występują również powszechnie obleńce, które z racji swojej specyficznej budowy anatomicznej zwane są słupkowcami (strongylidami). Wywołują one choroby zwane słupkowczycami lub strongylidozą.

Słupkowczyca, czyli strongylidoza (łac. strongylidosis)

W Polsce ekstensywność tych inwazji waha się od kilku, do ponad 70%. Obleńce te taksonomicznie sklasyfikowane zostały w dwóch podrodzinach, różniących się między sobą przede wszystkim morfologią (anatomiczną budową torebki gębowej).

Węgorek koński (Strongyloides westeri)

Pierwsze z nich (Strongylinae) to słupkowce o obszernej, prawie kulistej lub lejkowatej torebce gębowej. Należy do nich kilkanaście rodzajów, wśród których – w naszych warunkach – wymienia się: Strongylus sp., Delafondia sp., Alfortia sp. i Triodontoporus sp.
Natomiast do drugiej podrodziny (Trichoneminae) zalicza się słupkowce o torebce gębowej kształtu walcowatego lub pierścieniowatego. I tutaj klasyfikuje się wiele rodzajów (około 40 gatunków), spośród których w Europie przede wszystkim występują Cyathostomum spp. (=Trichonema sensu lato; np. Trichonema aegyptiacum), Poteriostomum sp. i Gyalocephalus sp.; bardzo rzadko notowane są: Craterostomum sp. i Oesophagodontus sp.
Na szczęście ten skomplikowany podział systematyczny w praktyce zastępuje się znacznie prostszą klasyfikacją, opartą na wielkości ciała i chorobotwórczości poszczególnych rodzajów pasożytów. Według tych kryteriów, dzielimy po prostu słupkowce na duże i małe.
Duże strongylidy – to trzy gatunki z rodzajów Strongylus, Delafondia i Alfortia, różniące się od pozostałych słupkowców nie tylko wielkością, lecz i bardzo skomplikowanym cyklem rozwojowym, połączonym z długotrwałymi wędrówkami w ciele żywiciela, a przez to cechującą je znaczną chorobotwórczością.
Do słupkowców małych zaliczamy pozostałe rodzaje tej rodziny. Wszystkie one charakteryzują się nie tylko mniejszymi rozmiarami ciała, ale i prostszym cyklem rozwojowym – bez migracji stadiów rozwojowych w ciele żywiciela – a więc i wywołujących zmiany chorobowe o mniejszym nasileniu.

Jest to fragment artykułu, aby przeczytać pełny tekst zapraszamy do zakupu kwartalnika „Hodowca i Jeździec” Rok IV nr 2 (9) 2006.
Pismo dostępne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośrednictwem prenumeraty oraz w wybranych sklepach jeździeckich.



Partner przy wydawaniu pisma
Prenumerata "Hodowcy i Jeźdźca" w wyjątkowej cenie! Teraz tylko 44 zł rocznie zamiast 75,96 zł.
Prenumerata "HiJ" się opłaca!

Reklama:

Ubezpieczenia
Ubezpieczenia
Monitoring Stajni
Stajnia Wygoda
LEX HIPPICA
SO Sieraków
Jagodne
Cichondressage